Studiedagen

Verslag Scarlatti studiedag 21 oktober 2017

Deze keer stond Domenico Scarlatti (1685 -1757) in de schijnwerpers en lieten zowel Edoardo Valorz als Vaughan Schlepp hun muzikale licht schijnen over de muzikale bijdragen van de uitstekend voorbereide deelnemers.
Locatie was de Doopsgezinde kerk in de Zwolse binnenstad: een klein intiem kerkgebouw uit de 19de eeuw. Er was een prachtig Italiaans klavecimbel van de firma Klop. In de vertrouwde, gemoedelijke sfeer opende Carolien Eijkelboom en trad zoals gebruikelijk op als een soort dagvoorzitter.
Edoardo, Italiaan en wellicht besmet met het Scarlatti-virus, gezien het enthousiasme waarmee hij over Domenico sprak, is klavecinist, organist en musicoloog. Hij studeerde o.a. bij Ton Koopman en is organist in de San Domenico te Fiesole, vlakbij Florence.
Als eerste kreeg hij het woord, voor de inleiding. Behalve enthousiasme sprak daar een grote kennis uit waarmee hij het interessante artikel dat hij in Het Clavecimbel publiceerde nog verder uitdiepte. Scarlatti’s loopbaan, zijn inspiratiebronnen en hoe en waar die in de sonates te herkennen, zijn omgeving, de mate waarin en manier waarop hijzelf inspiratiebron was, het kwam allemaal aan de orde (Domenico Scarlatti – Het zingende klavecimbel – 2017, najaar).
Na de inleiding volgden de lessen. Edoardo, eerst bijgestaan door Carolien, later door Vaughan, bleek een uitstekende leraar, al bleek hij (nog) niet gewend om behalve één leerling een hele groep geïnteresseerden bij de les te betrekken. Hij had technische aanwijzingen (van hand- en zithouding, via constatering van bepaald verkeerd spiergebruik tot analytische tips met suggesties voor uitvoering daarvan en – soms algemene - ideeën over vingerzetting), hij noemde algemene stijlkenmerken (denk aan dansen, aan Spaanse gitaren of aan de opera’s van o.a. zijn vader) en gaf ook suggesties voor interpretaties van Scarlatti’s notatie, zoals zijn gebruik van fermates. Alle leerlingen, vakstudenten en amateurs ontspanden zich makkelijk bij hem.
Eduardo Valez eindigde, zoals gebruikelijk, met een prachtig klein recital waarin hij het mooie instrument werkelijk liet zingen zowel in wat meer cantabile delen als in vluggere sonates.
En daarmee liet hij horen wat hij zelf de hele dag onderwezen had. Wat ook de bedoeling is van dit recital aan het eind van zo’n studiedag.

Samengesteld door de redactie uit verschillende reacties